Ocena TK przed zabiegiem endoskopowym zatok (Sinus CT preoperative evaluation)

C – cribriform plate (blaszka sitowa)
Ocena położenia i głębokości blaszki sitowej kości sitowej. Obecna jest klasyfikacja wg KEROSa (1962) głębokości blaszki sitowej w stosunku do poziomu przedniego dołu czaszki. Głęboki tzw. rowek węchowy (typ 3) jest sytuacją z podwyższonym ryzykiem uszkodzenia w tym miejscu podstawy czaszki i ew. płynotoku.
I – 1-3 mm (26,3%)
II – 4-7 mm (73,3%)
III – 8-16 mm (0,5%)

L – lamina papyracea (blaszka papierowata)
Ocena położenia oraz zachowania ciągłości blaszki oczodołowej kości sitowej. Ubytek może świadczyć o przebytym urazie, czy leczeniu operacyjnym w tym regionie. Położenie przyśrodkowe od płaszczyzny wejścia do zatoki szczękowej zwiększa ryzyko jej uszkodzenia oraz utrudnia otwarcie zatoki szczękowej ( często w sytuacji jej hipoplazji).

O – Onodi cells (komórka/i klinowo-sitowe)
Ocena występowania komórki sitowia tylnego, która położona jest do tyłu i do góry od płaszczyzny wejścia do zatoki klinowej. Jej obecność, naraża na ryzyko uszkodzenia nerwu wzrokowego w przypadku zabiegu zatok, jeśli jej budowa i położenie nie zostało dokładnie ocenione przed operacją. Może w całości otaczać nerw wzrokowy.

S – sphenoid sinus (zatok klinowa)
Upowietrznienie, symetria i stan zatoki klinowej.

E – ethmoidal arteries (tętnice sitowe)
Położenie wejścia tętnic sitowych przedniej i tylnej na podstawie czaszki w miejscu jej wejścia do oczodołu. Struktury kostne w tym miejscu tworzą charakterystyczny „dziubek”. Jeśli jest on położony w poziomie lub bardzo blisko podstawy czaszki jet to wariant bezpieczny. Jeśli jest położony nisko, stwarza większe ryzyko przerwania jednej z tętnic sitowych i związany z tym krwotok.

R – recessus frontalis (zachyłek czołowy)
Anatomia zachyłka czołowego, czyli droga drenażu zatoki czołowej. Dokładna ocena możliwa przy wykorzystaniu wszystkich 3 płaszczyzn – czołowej, poprzecznej i strzałkowej. Ważne jest, czy droga prowadzi przyśrodkowo, czy bocznie od górnego przyczepu małżowiny nosowej środkowej oraz ile komórek i jak dużych jest na operacyjnej drodze otwarcia zachyłka. Najwygodniej analizę taką przeprowadzić na ekranie z widocznymi wszystkimi trzema płaszczyznami i liniami topograficznymi (np. OSIRIX, Radiant)

opracowano dzięki uprzejmości Pana dr n. med. Kornela Szczygielskiego

Ostre zapalenie ucha środkowego – informacje wybrane

  • 66% ostrych zapaleń ucha środkowego ma etiologię mieszaną (wirusową i bakteryjną)
  • ból ucha jest jedynym istotnym objawem klinicznym, ale nie występuje u 25% dzieci
  • do spontanicznej perforacji i wycieku ropnego z ucha środkowego dochodzi u 5% dzieci
  • po przebytym ostrym zapaleniu ucha środkowego wysięk utrzymuje się u 40% pacjentów przez ponad miesiąc oraz u 10% ponad 3 miesiące
  • zastosowanie antybiotyku poprawia wyniki leczenia OZUŚ o średnio 13%
  • nie wykazano skuteczności stosowania następujących leków
    1. przeciwhistaminowych
    2. mukolitycznych
    3. obkurczających błonę śluzową nosa
  • wyniki leczenia samą myringotomią są gorsze niż antybiotykoterapią, a myringotomia wykonana łącznie z podaniem antybiotyku nie poprawia wyniku leczenia
  • adenoidektomia nie ma wpływu na częstość występowania OZUŚ i nie powinna być zalecana w tych przypadkach
  • założenie drenażu wentylacyjnego ograniczę liczbę zachorowań o 50%
  • skoniugowane szczepionki przeciw pneumokokom mają niewielki wpływ na częstość występowania OZUŚ (6-7%), ale znacząco ograniczają nawroty (9-56%) i konieczność zakładania drenażu wentylacyjnego (24-60

prof. E. Hassmann-Poznańska, Pol. Przegląd Otorynolaryngologiczny 2012;3(1):210-214

 

Reguła 80 – guzy szyi

80% guzów szyi nie zwiazanych z tarczycą to nowotwory

80% nowotworowych guzów szyi występuje u mężczyzn

80% nowotworowych guzów szyi ma charakter złośliwy

80% nowotworów złośliwych szyi stanowią guzy przerzutowe

80% przerzutów na szyi – ognisko pierwotne powyżej obojczyków

źródło – Techniki operacyjne, Skandalakis